Home

Tja... ook het vorige berichtje was niet de laatste... Er zullen er nog wel een aantal volgen, want ik ga weer terug!

Na terug te zijn bleef het hele avontuur van vorig jaar in mijn hoofd rondspoken en wilde ik heel graag bezig blijven met alles wat ook maar iets met Afrika te maken had. Dus maar begonnen met djembélessen om het Afrikagevoel vast te houden :-) Gelukkig kwam daar ook de oprichting van Stichting Ubomi Obutsha Nederland bij. Inmiddels loopt de stichting aardig goed: we hebben meegedaan aan Talenten voor de Toekomst, hebben ontzettend leuke fotokaarten in de verkoop en 8 juli staan we zelfs op het Afrikafestival in Hertme! Superleuk om mee bezig te zijn dus!

Nog één berichtje dan, even om jullie op de hoogte te brengen van nieuwe ontwikkelingen rondom Ubomi Obutsha. Inmiddels ben ik ruim twee maanden terug, weer meedraaiend in mijn normale ritme, maar met Afrika en Ubomi nog steeds veel in mijn gedachten. In mijn laatste blog schreef ik al dat Be More moet stoppen hun ondersteuning aan Ubomi en de andere projecten in Port Elizabeth. Dat betekent niet dat Ubomi zelf stopt; zij gaan door, maar moeten het nu zonder Nederlandse vrijwilligers zien te redden. Dat betekent natuurlijk ook minder inkomsten, aangezien vrijwilligers naast hun eigen bijdrage ook regelmatig extra geld meebrachten (zeker als ze zo'n lieve omgeving hebben als ik!).

Lieve allemaal,

Lieve allemaal,

Lieve allemaal,

De tijd gaat ontzettend vlug hier en over een paar dagen zit het er al weer op helaas. Vandaag hebben we onze farewell party op het project. Gisteren hebben we met z’n vieren snoepzakjes voor de kids in elkaar gezet die we samen met ballonnen uit gaan delen. Voor alle mama’s en andere vrijwilligers hebben we taart en frisdrank gekocht. Hopelijk valt het in de smaak!

Weer een berichtje... De afgelopen weken had ik al een paar keer met Mark gesproken over het geld dat door jullie donaties beschikbaar was om te besteden. Mark gaf aan het begin al aan dat we het daar niet meteen over zouden hebben, maar dat ik eerst maar eens het project moest leren kennen, omdat ik anders dingen zou kopen waar ik later spijt van had. Maar zelfs na twee weken vond ik het nog lastig zelf te bepalen wat nu het meest nodig is. Ik zie wel dingen, zo is bijvoorbeeld het speelgoed kapot of smerig, evenals de tafels en stoelen, maar of dit nu de meeste prioriteit heeft. Mark gaf al aan dat dit niet zo is. Hij vertelde al dat in ieder geval 15% van het bedrag naar vaste kosten gaat, zoals een elektriciteitsrekening of de onkostenvergoeding die de vaste vrijwilligers krijgen. Zij hebben al twee maanden geen vergoeding gehad, omdat er gewoon geen geld is. Verder is geld nodig voor een nieuw ‘bakkie’: de auto waarmee onder andere eten wordt opgehaald van supermarkten.

Het laatste weekend zit er helaas al weer op voor mij. Zoals ik in het vorige berichtje al schreef werd het een druk weekend, uitslapen zat er niet echt in. Zaterdag zijn we met z’n zessen naar Tsitsikamma gereden, een uitgestrekt natuur- en avontuurgebied zo’n 200 km van PE vandaan waar van alles te doen is. Sebastiaan wilde bungee jumpen en Steven is met hem meegegaan, waarna Linda, Anna, Tanja en ik naar een andere plek in het gebied zijn gereden om te hiken. De hike leidde langs de kuststrook naar hoge watervallen. Via modderige bospaadjes en heel veel geklauter over allerlei rosten, kwamen we daar dan ook aan. Toevallig kwamen we nog een medevrijwilligster van een van de projecten van Be More tegen, heel grappig. De watervallen waren inderdaad erg mooi en de moeite dan ook waard van al het klimmen. Dezelfde weg moest natuurlijk ook weer terug, dus eenmaal weer bij de auto waren wij moe maar voldaan. Conditie is dus weer even bijgewerkt.

Lieve allemaal,

Woensdag was het afscheidsfeestje van Eva en Lena, de twee Duitse vrijwilligers die hier zes maanden waren. De Educare verliep dan ook wat anders dan normaal, we hebben met de kids in het speeltuintje van de school naast ons gespeeld. Voor hen dikke pret! Aan het eind van de middag was een soort afsluiting waarin Eva en Lena toegesproken werden door verschillende mensen van het project en uit de community. Verder werd er veel gezongen door alle mama’s van het project. Zo mooi, één van hen begint en de rest valt bij! Ik wil echt niet naar huis volgende week! Gelukkig is er nog een weekend en nog hele week op het project, dus het duurt nog even. ’s Avonds heb ik gegeten met Janny die ook vrijwilligerswerk doet in PE. We kenden elkaar niet, maar via een gezamenlijke kennis wisten we van elkaar dat we hier zaten, dus afspreken kon dan ook niet uitblijven. Supergezellige avond gehad!!

De verjaardag van Winanda maandag was erg gezellig. Zij verblijft samen met nog negen vrijwilligers bij Peter en Daphne in huis, twee ontzettend lieve en hartelijke mensen die hun huis steeds beschikbaar stellen aan vrijwilligers van Thamsanqa en Ithemba. We hadden al veel gehoord over hen en dan ook het lekkere eten en vanavond mochten we zelf getuige zijn. Het eten was inderdaad erg lekker, er was ontzettend veel eten gemaakt, waar ze de hele middag druk mee waren geweest voor ons. Toch onvoorstelbaar dat voor mensen te doen die je helemaal niet kent... Peter heeft nog een toespraak gehouden, omdat een aantal meiden weer terug zou gaan. Daarbij benadrukte hij dat hij het zo goed van ons vond dat wij hier waren, omdat wij alles met onze eigen ogen zien. Beetje gek, want soms heb ik helemaal niet het gevoel dat ik in die vier weken echt verandering breng.

Na de drukte van Kaapstad vorig weekend was er in ons huis een grote behoefte aan een rustige start van het huidige weekend. Zaterdag werd zodoende een beetje een klungelochtend waarin we pannen hebben gemaakt voor de rest van het weekend. ’s Middags zijn we met z’n vieren naar een Cheetah Breeding Farm geweest. Zodra je de stad uit bent, zijn er veel meer heuvels en glooiingen in het landschap, waardoor je soms mooie uitzichten hebt. Het is erg verlaten en er staat weinig bebouwing tussen de dorpjes in. Soms waan je je dan ook als enige op de weg. De Cheetah Farm heeft op dit moment zo’n 16 cheetahs die ze fokken voor andere projecten, omdat ze een bedreigde diersoort zijn. We kregen een tour door de farm en zagen naast cheetahs nog meer katachtigen. Drie van de cheetahs zijn tam en één van hen konden we dan ook gewoon aaien! Hoogtepunt nummer één! Hoogtepunt nummer twee volgde al gauw, want er waren ook twee leeuwenwelpjes van drieënhalve maand oud die we mochten aaien.

Woensdag was een weer een normale dag op het project. De kinderen waren er gelukkig allemaal weer, dus het normale programma liep. Inmiddels weten we wat meer wat er moet gebeuren en gaat het allemaal wat makkelijker. De kinderen moesten een knutselwerkje maken, waarbij ze figuren uit moesten knippen die later een olifant zouden worden. Het knippen bleek nogal lastig en dat dit over de lijntjes moest gebeuren hadden sommigen nog niet helemaal door met als gevolg dat ze dwars door alle figuren knippen…

Lieve allemaal,

Molo! (Hallo in Xhosa)

Hier weer even een berichtje vanuit Port Elizabeth. Gisteren hebben we met Mark de auto nog eens geprobeerd en nu ging het goed, dus we hebben achter Mark aan naar het project gereden. Ze rijden hier links, dus het is allemaal even wennen, maar inmiddels heb ik het wel zo’n beetje door. En anders zitten er nog drie anderen in de auto die dan hard ‘Links!’ kunnen roepen. Vandaag zijn we alleen wel een beetje verdwaald op weg naar het project, dus in plaats van een kwartiertje hebben we er een uur over gedaan. Gelukkig komt het hier niet allemaal heel nauw qua tijd dat je aanwezig moet zijn, dus we waren echt op z’n Zuid-Afrikaans.

Lieve allemaal,

De 182 nachtjes die ik in januari zo ongeveer nog moest zijn inmiddels teruggebracht naar nog slechts één nachtje... Of eigenlijk is het aftellen van maanden, weken, dagen (nachten) meer veranderd in het aftellen in uren... Over 21 uur zit ik z'n beetje in het vliegtuig, over 32 uur zit ik op het vliegveld in Johannesburg (over 40 uur zit ik daar nog steeds...), over 42 uur land ik in Port Elizabeth etc. etc. Mijn koffer is gepakt, mijn rugzak staat klaar, dus als ik er nu nog niet klaar voor ben, dan weet ik het ook niet meer!