Home

Home is where the heart is

Image

Ze zeggen 'Home is where the heart is'. Ik heb het op een schilderij staan wat in mijn kamer hangt. De afgelopen dagen is de tekst al meerdere keren door mijn hoofd gegaan en elke keer kom ik tot de conclusie dat ik nu dus nog niet thuis ben...

De afgelopen week was een rare week, de gebeurtenissen rondom ons jochie, maar ook de gebeurtenissen rondom M. Ze is zo belangrijk voor alle medewerkers van Bobbi Bear dat de stemming afgelopen dagen ook wat down was. Maar tegen het einde van de week zag haar prognose er beter uit, kreeg ze weer meer praatjes en als het goed is, mocht ze vandaag naar huis. Helemaal zeker weet ik dat nog niet, heb nog geen berichtje terug uit Zuid-Afrika gekregen. Maar ik wilde hierbij wel alvast iedereen bedanken die geld voor haar heeft overgemaakt! Superfijn! Samen konden we haar daardoor wel in het ziekenhuis houden, zodat ze helemaal uit kon zieken!

Als je ziek bent in Zuid-Afrika...

... heb je twee keuzes: of een government hospital of een private hospital. Deze laatste is vergelijkbaar met ons ziekenhuis, het is er schoon, de mensen zijn bekwaam, je krijgt de juiste zorg van verpleegsters, je krijgt je medicijnen etc. Heel normale zaken voor ons.

Een verjaardag om niet gauw te vergeten

Image

Zondag zouden Anouk en ik naar Victoria Street Market gaan. R. en M. zouden bij Jackie blijven, voor hen was het niet de moeite waard om mee te gaan. Nadat M. de afgelopen week weer beter te pas was, was ze de afgelopen twee nachten weer aan het hoesten en ze haar neus bleef maar lopen. 's ochtends kon ze al geen hap pap doorslikken zonder te hoesten. De praatjes en grapjes die ze normaal maakt, waren verdwenen en het enige zinnetje dat met enige regelmaat naar voren kwam was 'I'm tired'. Hopelijk zou ze wat opknappen nadat ze haar medicijnen had gehad en zou ze bij Jackie nog wat kunnen slapen.

Druk aan het werk

Na de afgelopen weken die voor ons gevoel soms redelijk rustig konden verlopen, omdat we niet met alle cases meekonden, of doordat cases binnenkwamen wanneer wij er niet waren, was het deze week een week waarin we wat meer konden doen. Maandag was wel rustig, na de Good Food and Wine show. Wel was het superleuk dat ons meisje M. die dag haar 'walker' kreeg. Het is een soort looprek, waarmee ze kan leren lopen. Het is nog wel heel lastig voor haar, omdat haar benen bijna geen spierkracht hebben, maar ze vindt het prachtig. We proberen haar niet al te lang achter elkaar in de walker te zetten, zodat ze geen spierpijn krijgt, maar ze vindt het superleuk! Ook is er sinds kort een driewieler die we kunnen duwen, dus ook die is helemaal geweldig! Er gaat een hele wereld voor haar open en als ze er zelf beter mee overweg kan en meer kracht heeft om zichzelf voort te bewegen, zal ze een stuk zelfstandiger zijn.

The Good Food and Wine show

Zoals ik in het vorige berichtje al schreef was zondag the Good Food and Wine Show, een grote beurs in Durban, waar allerlei koks kookshows geven en waar allerlei etenswaren en wijn worden gepromoot. Vorig jaar was de show nog groter en waren er vier podia topchefs om kookshows te geven. Dit jaar was het geheel wat minder groot en was er maar één podium waar een Italiaanse topchef druk bezig was. Door de crisis huren minder verkopers een stand. Bobbi Bear krijgt gratis een stand om hun werk te promoten en daar hadden ze wat hulp bij nodig. De afgelopen weken zijn we al druk in de weer geweest met het maken van flyers, informatieboekjes en de hoesjes voor de DVD van de film 'Rough Aunties' over Bobbi Bear. De stand was woensdag al opgebouwd, maar wij zouden zondag pas helpen, omdat we de andere dagen in Hluhluwe waren.

Een paar foto's

Image

Zoals beloofd nog een aantal foto's van ons weekend in Hluhluwe!

Dineren met hyena's en een aanval van bushpigs

Donderdag zijn we opgehaald voor onze trip naar Hluhluwe. om tien uur zouden we opgepikt worden, maar dit was een duidelijk geval van African time, dus ergens tegen kwart voor elf kwam er een auto aan. Cameron zou ons de komende paar dagen meenemen. Hij heeft zelf zes jaar in het park gewerkt en kent het gebied dus op zijn duimpje. Nu doet hij alleen nog tours voor de vrijwilligers van Be More. Perfecte tourguide dus!

Even een rustig weekje

Image

De afgelopen week was een redelijk rustige en korte week, omdat we morgen alweer op een trip richting Hluhluwe gaan, om dieren te spotten. Gisteren en vandaag zijn we wel op het centrum geweest, maar er is niet zo veel gebeurt waar we bij meekonden. We hebben zelf even moeten zoeken wat we konden doen, wat natuurlijk wel een goede manier is om dingen die we eerder bedacht hebben eens uit te voeren. Zo hebben we een manual geschreven voor M., zodat de volgende vrijwilligers ook weten wat ze moeten doen. Voor ons was het namelijk heel fijn dat de twee vorige vrijwilligers er nog waren om alles uit te leggen en vragen nog even te kunnen checken, maar normaal gebeurt dat niet. Dan legt Michelle het wel uit, maar is er verder niet iets om na te lezen. We hebben nu de belangrijkste punten op papier gezet, hopelijk gaat dat een beetje helpen. M. is nog steeds ziek en zit inmiddels onder de tweede lading pillen.

Drakensbergen

Image

Afgelopen vrijdag was er weer tree voor de vrouwen uit de community. Deze keer hadden we alleen lang niet zo veel eten bij ons om uit te delen als de vorige keer. Misschien dat dat ook kwam doordat Leigh Blake er de vorige keer was en blijkbaar had zij veel voedsel gekocht om te schenken. Toen waren we al verbaasd dat de vrouwen vier uur lopen voor aardappelen, tomaten, wat brood kool etc, maar nu waren we nog meer verbaasd. Het eten wordt onder de vrouwen verdeeld (en onder een aantal mannen). Daarnaast waren er wat kleren en wat speelgoed waaruit de kinderen allemaal wat mochten kiezen.

Even een kleine toevoeging...

Ps. Even voor jullie allemaal die zich nu zorgen om mij maken: het gaat best goed met mij. We worden hier goed opgevangen, niet voor niets dat Jackie gisteren na de call out met mij mee is gegaan om over alles te praten en het een plek te geven.Ook hebben we een vrijwilligerscoördinator, Michelle, waarmee we kunnen praten en anders is Wilma, de coördinator van Be More er ook nog, voor als we een Nederlands iemand nodig hebben. Wilma komt om de week langs en komt gerust vaker als we dat nodig hebben. Michelle is er alle dagen en staat voor alle dingen voor ons klaar. Dus er is zeker een boel begeleiding en er werd vanochtend extra gevraagd hoe het met ons ging. Verder horen we hier echt alleen maar dat ze heel trots op ons allemaal zijn.

This is Bobbi Bear

Lieve allemaal,

Our Little Boy

Image

Lieve allemaal,

Mijn laatste berichtje was van afgelopen maandag, inmiddels ben ik alweer bijna een week verder. Dinsdag zouden we weer naar court gaan, maar er waren twee vrijwilligers nodig om met Studla mee te gaan naar het ziekenhuis voor een ander meisje. Anke en ik zijn meegeweest in de hoop dat we wat meer konden doen dan het wachten bij court. De moeder van het meisje dacht dat er iets met haar dochter was gebeurt, maar wist dit niet zeker en wilde door een dokter laten onderzoeken. Ze heeft eerder wat meegemaakt op het gebied van seksueel misbruik, waardoor moeder extra bezorgd is. Het ziekenhuis ligt in de township en ziet er wel heel anders uit dan bij ons in Nederland. Ze hebben wel een aparte afedeling voor cliëntjes zoals dit meisje. Er is ook een politiekamer en er zijn social workers aanwezig, zodat alles in één keer afgehandeld kan worden.

Support group, Funeral en Court

Image

Afgelopen zaterdag was er support group, wederom bij de tree, maar nu voor de kineren in plaats van de volwassenen. Ze moeten er soms wel twee uur voor lopen, maar hebben dat er zondermeer voor over. De support group geeft hen namelijk de kans om weer even lekker kind te kunnen zijn en te mgen spelen. daarbij krijgen ze in ieder geval één keer per week gegarandeerd te eten. De overige dagen is dat namelijk maar onzeker.

Welcome to South Africa

Image

De eerste week bij Bobbi Bear zit er alweer op. Woensdag, donderdag en vrijdag stonden in het teken van de training. We hebben een heleboel geleerd en moesten zelf ook twee opdrachten maken. Om beurten hebben de medewerkers van Bobbi Bear en een politieagent uit de beurt om verteld hoe gevaarlijk het is en dat we vooral niet alleen ergens naar toe mogen, met name niet in het donker. Elke keer werden dezelfde verhalen verteld over de keren dat het toch is misgegaan. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, inmiddels tellen wij, na alle waarschuwingen, voor 100 schat ik zo. Dus dat moet wel goed komen. Overdag is het niet voor te stellen dat het zo gevaarlijk is, maar de cijfers en verhalen liegen er echt niet om. En ik heb niet zo'n zin om in elke volgende training van Bobbi Bear genoemd te worden als de vrijwilligster die niet luisterde, dus ik doe braaf wat me gezegd wordt. :-) Hier op het terrein zijn we overigens compleet veilig hoor! En ook bij Jackie in onze cottages.

Eerste dagen bij Bobbi Bear

Lieve allemaal,

Na een korte vlucht vanaf PE, ben ik gisteren aangekomen in Durban. Michelle kwam me ophalen van het vliegveld, samen met Christine, een van de andere vrijwilligers. De andere drie zouden 's avonds pas komen. Michelle heeft ons naar het project gebracht. In eerste oogopslag ziet het er hier allemaal veel mooier en rijker uit dan bij Ubomi, zeker de plek van het project, maar ook de omgeving eromheen. Bobbi Bear staat in een 'normale' wijk, dus geen townships of andere armoede om ons heen. Echter alleen naar buiten als het donker is, is ook hier niet verstandig. Michelle heeft ons al gewaarschuwd, omdat het misgaat en mensen verkracht worden, bijvoorbeeld door iets in een drankje te doen. Ze wil heel graag weten waar we zijn en wat we doen, mochten we op een avond ergens naartoe gaan. Overdag is het wel veilig om naar het project te lopen en naar de supermarkt die op vijf minuten lopen is. Die buurt is zo durk, dat er niets kan gebeuren.

Alle berichten

Elin Hofman

Name: Elin Hofman
Leeftijd: 32

Was vrijwilliger bij Bobbi Bear van 30 jul 2012 tot 07 sep 2012

Was vrijwilliger bij Ubomi Obutsha van 01 aug 2011 tot 26 aug 2011